bir şeyler yazmayalı neredeyse 1 ay oldu. en önemli sebep teze yoğunlaşmam ve buna bağlı olarak da yazmaya değer herhangi bir olayın etrafımda cereyan etmemesi. diyebileceğim şudur ki, geride bıraktığım 2 ay (ağustos ve eylül) hayatımda geçirdiğim en sıkıcı ve sabırsızlıkla dolu 2 aydı. netice itibariyle iyi ya da kötü tezi 23 eylül’de öğrenci işlerine teslim edip southampton ve ingiltere dosyasını şimdilik kapamış bulunuyorum. ileride olur da bu dosya tekrar açılırsa, ancak turistik amaçlarla olur ve büyük olasıkla gezi güzergahında southampton bulunmaz. sevdiğin insanla londra’da dolaşmak kulağa kesinlikle daha hoş geliyor. :)

bu yüzden bu blog soton etiketine sahip son yazılardan biri olacak. belki daha sonradan istanbul diye bi kategori de açabilirim, kim bilir. yazacak daha enteresan şeyler bulabilirsem elbette. şimdilik, istanbul’la ilgili yoğun trafiğe ve insan kalabalığına alışmam gerekecek; mecidiyeköy-beşiktaş arasını 1-1.5 saatte almaya örneğin…

ingiltere’yle ilgili çok fazla şeyi de özleyeceğimi sanmıyorum açıkçası. bir liste yapmam gerekirse de ilk sıraya kesinlikle internet hızını koyabilirim. 5 dakikada bir divx’i indirebiliyor olduktan sonra 256 kb adsl ile haşır neşir olmak, anlaşılacağı üzere kesmiyor. geldiğimden beri internete bile girmiyorum doğru düzgün. zaten işin aslına bakarsak, internette olmamın asıl sebebi de artık interneti kullanmama gerek olmayacak kadar yakında. iyi bir gelişme..

işin garibi, 1 sene geçse bile fenerbahçe’de çok da bi gelişme olmamış, ’nolcak bu fenerin’ hali muhabbetine bıraktığım yerden devam edebilirim.

<!– –>

buraya birseyler yazmayali neredeyse 2 ay olmus. sanki fark etmemis gibi davrandim simdi ya neyse. evet, neticede blog/gunluk yazmak ya da yazmamak gonul isidir, gorevden ziyade. gecen sure icerisinde gonlum ve istegim yazmaktan yana degildi.

dun itibariyle tekrardan southampton isimli ufacik koyume geri donmus bulunuyorum, anlatilamayacak kadar guzel gecen bir temmuz ayi sonrasinda. kisa bi sure dusunmem bile yetti, boylesinin daha evvel basima gelmedigini.

1 ay boyunca sicaktan zaman zaman pispirik oldugum bi ortamdan tekrardan buraya donmek, zamaninda magnum reklamlarinda da ifade edildigi uzere “sicak kumlardan serin sulara” etkisi yaratti uzerimde. zira dun gece tekrardan yorganla yattim, ya oyle iste. dunya da boyle yerler de var. kuzey yarim kure olsa da.. neyse simdilik rahatsiz degilim hava degisiminden, hem sivrisinek de olmayacak.

bu arada istanbul-londra-southampton hatti yolculugum da inanilmaz uzun ve yorucu gecti. sabah 8.30 da ciktim, yurda vardigimda ise saat 10.00 olmustu. ingiliz otobus soforlerinin trafikteki hiz limitlerine bu kadar da uyacagini tahmin etmezdim dogrusu. kampus ve yurt “no man’s land” kivamina gelmis, dairemde sadece ben kaldim. artik kendime mahsus banyo-tuvalet-mutfak uclum var. etraf oldukca bos gorunuyor, yil icinde kalabaligi hatirladikca.

sanirim iyice gunluk tadinda oldu bu yazi. en azindan bi anektodla bitireyim. londra havaalinindan sehir merkezine gidecek otobuslere binmek icin sira bekliyorum, onumde bu aralar her yerde gorebileceginiz bi polonyali var. daha evvel bilet almamissaniz sofore para verip alabiliyorsunuz, minibus misali. neyse, sira ondeki polonyaliya geldi, sofor de dogal olarak “tek yon ya da gidis-donus mu” diye sordu. bu kisa laf bile kadinda mavi ekran cikmasina neden oldu. sonra adam bi daha sordu tabi. kadin polonyaca birseyler diyor sofore karsiliginda. o da “abla ben polonyaca bilmiyorum” diyor, biraz da sesini yukselterek yine ayni soruyu soruyor, sanki oyle olunca anlayacakmis gibi. “turk musunuz lan!!” diye araya girecektim yaptiklari ya da yapamadiklari diyalog neticesinde. bu arada kadin bana donup “yardim et kardes bea” manasinda polonyaca biseyler dedi, ses tonundan ve kucuk emrah bakislarindan cikardim bu neticeyi. neyse, sonuc olarak sofor tek-yon bileti kesti, yalniz sanki kadindan biraz fazla para aldi galiba. gunahi boynuma jonathan… en son kadin giderken “ulan ingilizce bilmiyorsan git bilet gisesinden al biletini dumbuk” dedi, tabi kadin anlamadi dogal olarak. eh ben de adama turkce kufur etsem o da anlamazdi. ne guzel sey herkesin kendi dili olmasi.

bu kadar…

ingilizlerin sekere olan tutkularindan sanirim daha evvel burada bahsetmemistim. evet, tutku diye tarif edebilecegim bir iliski ayan beyan ortada, ingilizler ve seker arasinda. bi kac ornek vererek konuyu daha anlamli kilayim. bu husustaki ilk tecrubem, buraya gelisimin hemen baslarindaydi. havalar soguk, canim haliylen corba icmek istiyor. [corba yapmayi bilmedigimi eklemeye gerek duymuyorum ama iste eklemis bulundum artik] markete gidip hazir corba aliyorum; domates, tavuk vs. dogal olarak ‘icindekiler’ kismini okumuyorum, bi corbada ne olabilir ki diye. neticede bi guzel domates corbasini isitiyorum, ve ilk kasigi aldigimda o inanilmaz tat dilimi damagimi titretiyor. basbayagi sekerli domates corbasi… hatta domates mi var icinde diye supheye dusuyorum, o kadar seker var yani icinde.

ikinci tecrubem, bu sefer konserve kuru fasulye ile oluyor. ingiltere’de bayagi bi kurufasulye piyasasi var bu arada belirteyim. ‘english breakfast’tin onemli uyelerinden, sabah sabah nasil gidiyorsa artik. yine hazirliyorum, ilk kasigi aliyorum; evet bu da yine sekerli kurufasulye. insanligin bu sekilde evrimlesebilecegine inanamadim haliylen o ilk bi kac saniyede. sonra, kabullendim tabi ve bi daha da konserve hic birsey almadim.

bi de test ettigim kadariyla, cikolatalar da turkiye’dekine gore daha tatli. baz aldigim cikolatalar nestle kitkat ve twix. turkiye’de rahat rahat 2 tane ustuste yiyebiliyorken, buradakilerden sadece 1 tanesi beni baymaya yetiyor. etrafta o kadar obez olmasinin sebebi de bu olsa gerek.. bi de neredeyse her markette ananasli pizza satiyorlar, bunu da tatli istegine baglayabiliriz sanirim :)

bu sefer herhangi bi sarki degil de yaklasan dunya kupasiyla ilgili bi mp3 linki vermek istiyorum; 1998 hollanda-arjantin macini anlatan spikerin bergkamp’in muhtesem golune [flashback!] verdigi reaksiyon. ahanda link; http://web.archive.org/web/20060710184637/http://blogfc.com/gelder.mp3

resimde de gorulecegi uzere, southampton camiasi olarak umudumuzu carsamba gunune baglamis bulunuyoruz. ’sun index’ high imis; sicaklik oranlari cok muhim degil. tabi geceleyin havanin 1 derece olacagini o kadar dikkate almazsak. heyecanlandim lan.. bu arada turkiye’de havalar da pek bi gunesli demeyin, darilirim : )

bu sabah, 1 ay icerisinde ikinci kez beynimi delip gecen bi gurultuye sahip olan yangin alarmiyla uyandirildik yurt olarak. son zamanlarda insanlarin uzerine binmeye baslayan bikkinlik halini bi nebze de olsa atmanin enteresan yollarindan biri de bu alarmlar olsa gerek, hic suphesiz. ilkinde yangina sebep olan ufak bi ekmek kizartma makinasiydi, bu sabahkinde ise fail bildigimiz kendi halinde firin.

neyse, sabah her zamanki gibi ogleden sonra 1 gibi bitirecegim uykumun belli bi asamasina gelmisken, allah sizi inandirsin cin iskencesi aleti yerine gecebilecek bi dellendirme potansiyeline sahip yangin alarmiyla uyandim. ‘hay ben bu yangini cikaranin, ta…’ ic gecirmeleriyle birlikte pantolunumu giyip, uzerime montumu da alip ciktim disari. [dikkatinizi buradaki mont ayrintisina cekmek istiyorum, 23 mayis-mont alt metni okuyucuya kalmis] disarida bekledik biraz; bu sirada her merakli turk gencinin yapacagi gibi yurdun bilimum noktalarina gidip yanginin nerden ciktigini gormeye calistim. yer tespitini yapmanin huzuruyla basim goge erdi bi kac dakikaligina.

bu arada yanginin da aslinda ‘yangincik’ statusunde oldugunu belirteyim, tipki ilkinde oldugu gibi. daha sonra ingiliz itfaiye cemiyeti olayin bokunu cikarip 3 tane itfaiye araciyla olay noktasina intikal etti. yangin sondurme tupu mudur nedir onla bile bas edilebilecek bi sey icin, herifler 3 arac yolladilar. [10 dakika icinde] yok boyle bir sey. ulan, biz de apartman yansa adamlarin gelmesi ne kadar zaman alir.

ps 1: bu sene bi de okulun bi fakultesi tamamen yanmisti, ugursuz muyum nedir :)
ps 2: yalniz daha sonra tekrar 1′e kadar uyudum, prensip meselesi…
ps 3: yapacak is yok, boyle ufacik biseyi bile uzun uzun anlattim. hava da kotu zaten…