İçimdeki Obama aşkı bambaşka!..

ehven-i şer diye bir tabir var; “kötünün iyisi” ya da “iki kötülükten daha iyi tercih edilebileni” gibi bir manaya geliyor. amerika başkanlık seçimleri sırasında, bana kalırsa adaylar açısından söz konusu olan da bu durumdu. george bush elbette tarihin gördüğü en basiretsiz, yeteneksiz ve zararlı başkanlardan biriydi ama bu durum onun bir sistemin parçası olduğu gerçeğini de değiştirmiyor. yani sebep olduğu zararlar, sadece kendi kişisel yetersizliklerinden değil de başkanlık koltuğunu işgal ettiği devletin dünya genelinde onlarca yıldır yürütmüş olduğu politikalar bütününün de bir sonucu. o nedenle barack obama kazanınca sevinçten havalara uçan türk insanını anlamıyorum ama amerikalıyı anlayabilirim. neticede kendi hayatları bir nebze değişebilir. yanı sıra, altın değnekle dünyayı bir anda değiştirebileceğini sanan bir kısım insan var. misal başkan olduğunda binlerce insanın filisten’de ya da ırak’ta öldürülmesine mani olabilecek mi? bunu düşünmek lazım.

dün akşam ntv obama’nın başkan seçilmesinin kutlandığı bir konseri yayınladı. onun için yazasım geldi bunları. aceto‘da bu programla ilgili süper bir tespit vardı; şöyle ki:

Amerika’nın yeni başkanının sünnet düğünü tadındaki kutlama töreni neden Türkiye’de naklen yayınlanır, nedir bu Obama sevgisi, anlamış değilim…

batsin bu dunya

politika ve siyaset isleri hayli sinir bozucu ve yipratici olsa gerek. zaman zaman bu islerle istigal eden insanlari tv’de konusurken gordugumde bu fikre kapiliyorum. cogunda hayattan bezmislik, konusmaktan sikilmislik ve ayni seyleri done done tekrar etmekten gina gelmislik havasi hakim. gozlerinin etrafindaki uykusuzluktan olusan morluklar da cabasi.

papa’nin turkiyeyi ziyaretiyle ilgili haberleri izlerken abdullah gul’u gordum, roportaj verirken… fark ettim de 4-5 sene icerisinde hayli yaslanmis gibi duruyor; saclari beyazlamis, ses tonu daha bir kisiklasmis. konusmalarinda cumlesinin basinda ‘hay ben alayinizin….’ diyesi varmis gibi geldi. zor yani bu isler; maaslari iyi bile olsa cekilmez vallahi.

amerikan secimleri

amerika’da ara secimler yapildi ve demokratlar hem senatoda hem de temsilciler meclisinde cogunlugu elde etmeyi basardilar. her ne kadar bu sonuc cok sevinelecek bir durum olmasa da, en azindan bush ve ahalisinin burunlarinin biraz da olsa surtulmus olmasini gormek guzel. ama pek cok politik meselede muhim degisimlerin olacagini sanmak da haddinden fazla bir iyimserlik olur.

cumhuriyetcilerin yenilgisinden sonra da faturanin bir kismini odemek ilk once donald rumsfeld’e kaldi; ve gorevinden ayrildi. bu, irak’ta ve dunyanin diger yerlerinde amerika ve onun dostlari tarafindan yurutulen isgaller neticesinde olen binlerce insani geri getiremez ne yazik ki.

turkiye’de ilk gun itibariyle secime verilen tepkiler icerisinde yeni meclis baskani olacak kisinin ermeni lobisine yakin olusu onemli bir yer tuttu; ileriki zamanlarda soykirimin resmen taninmasi hususunda muhim adimlarin atilabilecegi belirtildi. acikcasi benim aklima yatmayan ve beni rahatsiz eden nokta su; sirf ermeni soykiriminin taninma ihtimalinin artmasi yuzunden secimlerin pek de iyi bir neticeyle sonlanmadigini belirtmek biraz egoistce bir tutum olmuyor mu? yani yeni olusan meclis ve siyaset duzeni icerisinde, amerikan isgali altinda yasayan irak’ta daha az sivilin olmesini engelleyecek politikalarin hukumete sunulmasi ve onlarin baski altinda tutulmasi olasi. bu yuzden insanlarin olmesini durdurabilecek her turlu neticenin, bir soykirimin (sozde ya da degil) taninmasindan daha onemli olmasi gerekli bana gore. ustelik dunyayi diger insanlarla paylastigimiz ve her gun tv’de onlarca insanin oldugunu izledigimiz gercegi goz onunde bulundurulursa…