Nerde güneş oraya yerleş

bu aralar ya benim uyku düzenimde bir bozukluk var ya da futbol maçları giderek sıkıcı olmaya başlıyor. şöyle ki; salı günü liverpool-atl. madrid maçının ikinci yarısında, çarşamba günü fb’li olmama rağmen arsenal-fenerbahçe maçının son yarım saatinde ve nihayet perşembe günü benfica-galatasaray maçının ilk yarısında uyuyakaldım. basbayağı tv’ye bakarken içim geçmiş, ve koltuğun kolunda huzur bulmuşum. aslen maçlar sıkıcıydı evet, ama yine de bu durum havaların değişmesi ve saatlerin geriye alınmasıyla da alakalı olabilir. halbuki yazın ne güzeldi; 9′da kararan hava, etraf daha bir parlak, akşam olunca dışarı çıkıp parkın etrafında ya da acıbadem’de yürümeler vs.

eskiden yaşın ilerledikçe yazları ve sıcak havaları seveceksin derlerdi de inanmazdım ama doğruymuş meğerse. sonuçta bu kıssadan çıkardığım hisse budur.

Saçma Uykular #2

uzun zaman evvel yine bir blogumda yazmıştım sanırım; hayatta iki şey bende stres/sinir bozukluğu/huzursuzluk yaratıyor. biri beden derslerinden herkesin aşina olduğu saçma salak kasalardan atlamak diğeri de berbere gitmek. allah’tan kasadan atlama faslını hayatımın karanlık ve kuytu köşelerine itmiş olsam da, kel kalmadığım müddetçe berbere gitmek olgusuyla yaşamak durumundayım ne yazık ki. sırf bu nedenle berbere gitme aralığını ortalama 3 ay olarak belirledim. o yüzden zaten saçımı kestirmiyorum ben kırptırıyorum; bir koyun gibiyim yani… uzayınca kısalttırıyorum! ;) tabi bu durumdan orman kaçkınına dönüştüğüm düşünülmesin; zira o kıvama gelirsem zaten bankadan kovabilirler beni. kaosta kendine göre bir düzen kurabiliyorum hallice.

neyse, dün gece rüyamda yine berbere gidiyordum. bu çok sık oluyor niyeyse; bir de rüyamda hep kediler üzerime atlar. onlardan da huylanıyorum ondandır galiba. niyeyse ingiltere’de sokakta yürüyorum, ortam güneşli ama soğuk. ben paltomu boğazıma kadar kapatmışım, oysa yanımdan habire tişört giymiş kel kafalı ingilizler geçiyor. sonra bir alışveriş merkezine giriyorum, orta yaşlı bir bayana berber nerde diyorum; o da yine niyeyse italyanca anlatıyor birşeyler. tabi rüyada olduğum için italyancayı anlıyorum. sonra anlattığı yere doğru gidiyorum, bir sürü perde var; böyle hastanelerde hastaların arasına konulanlardan. burası bir anda bir poliklinik kıvamına dönüşüyorum, yataklarda ve sedyelerde yatan insanlar. biri ölüveriyor sonra gözümün önünde. ben de ilerdeki pencereyi açıp atlıyorum aşağıya. haliylen uyanıyorum akabinde…

berbere gitme vaktim geldi sanırım…

Saçma Uykular #1

gördüğüm saçma uykular serisinin birinci yazisi olacak bu.

özellikle sabaha karşı erkenden uyanıp da işe gitmeye daha vakit varsa eğer, tekrar yatarım. asıl saçma ve absürd rüyaları da o zamanlar görürüm genellikle. tıpkı bu sabah olduğu gibi…

rüyalarımda servise geç kalma olgusuyla çok sık karşılaşıyorum; üzerime sık sık atlayan kediler gibi… bu sefer bir türlü traş olmayı beceremiyordum nedense. önce koltuk altına sürdüğüm roll-on’u yanaklarıma bastırıyordum manasızca ve yapışıp kalıyordu yanaklarıma. sanki elektrik süpürgesinin ucunu yüzeme yapıştırmışım da vakumuyla kendine çekiyormuş gibi. bağırıyordum haliylen. sonra bir anda başka bir görüntüye atlayıp bu sefer de diş macunu tüpüyle traş oluyordum. yüzüm beyazlar içinde kalıyordu. bu durum da oldukça saçmaydı zaten; rüyamda bile fark edivermiştim.

uyandım sonra, adam gibi traş oldum. gözlerimden uyku akarken dışarı çıkıp servisi bekledim. 5 dakika geç kaldı şerefsiz.