bir umraniye gelenegi

okuldan mezun olmamla herhangi bi ise baslamam arasindaki gecen zamani en iyi degerlendirebilecegim yollardan biri de ehliyet almakti. cok istekli olmasam da gittim bir kursa yazildim; derslerine girmedim [tamam, bazilarina girdim], sinavi da aldim ve sonucunu bekliyorum simdi. ayni zamanda direksiyonu da dogrultmaya calisiyorum. allah’tan baslamadan evvel debriyaj, fren ve gaz pedallarinin yerini ogrendim de ilk dersten rezil olma ihtimalini bertaraf ettim.

neyse, demek istedigim sudur ki; yasadigim hayatin farkinda oldugum yillardan beri [yaklasik 15 sene eder bu] hep yaya olarak kaldirimda yuruyen kisi statusunde kalmis idim. ne zaman ki surucu tarafina gecip 3 tane derse girdim, yayalarin zaman zaman ne kadar okuz olabileceginin farkina vardim. kaldirim dururken yolun ortasindan yurumek ve hatta bunu bir baraj edasiyla bir kac arkadasla beraber yapmak halk arasinda oldukca yaygin bir davranis kalibiymis. ya da su an gordugum kadariyla en azindan umraniye dolaylarinda bir gelenek halini almis. sanirim taksi ve dolmuslardan ziyade insanlardan korkmak gerekecek.

not: ilerde araba alacak kadar bol param olursa oyumu peugeot 207’den kullanacagim ya da o zaman onun muadili olarak hangisi olacaksa…

Advertisements