Bir kere de dünyanın sonu gelsin

hollywood filmlerinin çoğunun giriş-gelişme-sonuç patikasına oldukça sadık kaldığını söylesem yanlış olmaz sanırım. hikaye başlar, karakterlerin izleyiciye tanıtımı yapılır çeşitli aşamalarla, hikaye belli bir hız kazandıktan sonra olaylar mutlu ya da mutsuz bir şekilde neticeye bağlanır ve film biter. ışıklar açıldıktan sonra da işimize gücümüze geri döneriz.

olayların olumlu mu ya da olumsuz mu olarak noktalanacağı hususunda, durum afet/uzaylı filmlerine geldiğinde yapımcı ya da yönetmen tarafından genellikle olumlu olması yönünde bir tercih kullanılır. üsüste “independence day” ve “war of the worlds” filmlerini izleyince bir kez daha aynı şeyi düşündüm. filmi ortalama 2 saat olarak farz etsek; olaylar neredeyse 1,5 saat boyunca gayet olumsuz ve dünyanın sonunun geleceğine işaret eden şekilde devam ediyor olsa dahi bir şekilde dünya son dakikada genellikle amerikalı biri ya da birileri tarafından kurtarılır. dünya ve insanlık varlığını sürdürmeye devam eder. tabi arada bir kaç milyon insan telef olmuştur ama o kadarı da olur netice itibariyle. bu tarz filmlere “deep impact”, “armageddon”, “the day after tomorrow” ya da “i am legend” da ilave edilebilir.

evet, tüm yazdıklarıma rağmen  bu tarz filmleri izlemeye devam ediyorum; hoşuma gidiyor zira. ama beklentim bir gün izlediğim bir filmin sonunda, tercihen arka fondaki bir sesin “ve dünyanın da sonu böyle geldi işte sayın izleyiciler…” demesiyle birlikte ekranın kararması…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: